Soms moeten dingen je gewoon even verteld worden. "This is just brrrrilliant...", schalt het uit onze trouwe reisgenoot, beter bekend als de wereldontvanger. En ik moest hem na het beluisteren van "Jump In The Pool" van Friendly Fires volkomen gelijk geven. Dit was niet de laatste keer dat de 3 heren uit het Engelse St. Albans tijdens onze vakantie in Engeland voorbij kwamen, de Britsche nationale radio loopt weg met Friendly Fires... En terecht!! Frisse, spitse electro-pop die klinkt alsof je hele stereo bestaat uit componenten die voor het grootste gedeelte vervaardigd zijn uit Sanwich Spread, lekker fris, lekker anders. Typisch weer eens tijd voor een introductie.

Begonnen als een echt schoolvriendenproject, amper 14 en dan maar lekker rammen op je afgetrapte gitaartje en zoals vrijwel alle schoolvriendenprojecten gedoemd een vroege dood te sterven. Ieder gaat zijn eigen weg, de universiteit roept en dat was het dan... Vaak wel ja, maar niet in dit geval!

Zanger Ed Macfarlane is in deze schoolperiode godzijdank doorgegaan met het maken van electronische muziek onder zijn eigen naam en na de schoolperiode zijn de heren Macfarlane, Savidge en Gibson de koppen weer bijeen gaan steken en besloten ze weer verder te gaan onder te naam Friendly Fires, een naam die ze ontleend hebben aan een titel van de Britsche punkgroep Section 25. Tussen deze periode en 1 september 2008, de dag dat hun titelloze debuut in de schappen lag brengen ze een drietal EP's uit en een enkele single, "Paris" die eind 2007 uitkwam. Kort gezegd is het dus vrij vlot gegaan met het drietal.

Hun invloeden komen duidelijk hoorbaar uit alle hoeken en gaten, van Prince via Duitsche techno naar Engelsche pop, niets blijft onopgemerkt. Al deze invloeden, en alles wat er tussen zit hoor je terug en wordt allemaal ongeremd in ongebruikelijke vormen geperst. En dan hebben we het nog niet gehad over de live performance want de heren schijnen het leuker te vinden om door het publiek te rennen dan op een podium te staan. Publieksparticipatie is een must, aldus Friendly Fires, maar niet te opdringerig, ze willen het publiek natuurlijk wel te vriend houden!

Laten we de muziek eens onder de loep nemen, want waarom loopt de Britsche radio toch zo weg met ze? Wat maakt Friendly Fires nu zo bijzonder? We kunnen niet heel veel uit het verleden putten, 3 EP's en 1 album en dat alles in een vrij kort tijdsbestek. Het eerste dat opvalt is de immense energie die de plaat op je afknalt. Vanaf "Jump In The Pool" tot je 42 minuten verder de laatste tonen hebt gehoord van "Relationships", de energie gaat geen seconde verloren. Waar sommigen nog wel eens de noodzaak voelen om een rustpunt in te lassen en een gevoelig onderwerp aan te snijden vinden de Friendly Fires blijkbaar dat je geen moment mag verslappen en de volle duur van de plaat gewild of ongewild meeknikt met je hoofd of je collega's hoorndol maakt omdat je maar mee zit te tikken op je bureau... Dit laatste is autobiografisch, maar dit geheel terzijde...

Even een korte bespreking van het album, een van de weinige tastbare dingen die de heren tot op heden hebben nagelaten.
"Jump In The Pool" begint vrij zweverig maar laat u niet misleiden, de percussie laat slechts kort op zich wachten en dan komt al die energie vrij. Eerst nog door het haast nerveuse percussiewerk en niet lang daarna vullen muren van geluid alle hoeken en gaten.
Hierna gaan we over op onvervalste handklapdisco in "In The Hospital". Snerpende gitaarriffs, funky baslijnen en een toeter- en zanglijntje die je haast dwingt tot mee toedoedoe-en!
"Paris" is de eerder genoemde single uit eind 2007 die zeer terecht ook dit album heeft gehaald en daarna nog een keer is uitgebracht. Begint ook met een synthesizer loop vervolgd door een ongeneerde jaren 80 percussie en een zanglijn waarin Macfarlane ons beloofd dat hij ooit in Parijs zal wonen. Dit is ook meteen de plaat waarmee de Friendly Fires bal echt goed begon te rollen. Het werd de 'zogenaamde' single of the week in bladen als NME.
De drive neemt zoals gezegd geen seconde af dus ook de volgende nummers, "White Diamonds" en "Strobe" stampen onverstoorbaar door. Al moet wel gezegd worden dat "Strobe" waarschijnlijk het dichtst bij een rustpunt komt als hier al sprake van zou zijn, maar ook hier zit onderhuids weer dat onvermoeibare tempo in met gitaarlijnen die je meenemen in een rit over een brede snelweg vergezeld van een zonsondergang en roodkleurende stapelwolken.
"On Board" is... Ja ik val in herhaling... Tempo, energie... Het klinkt zo veel frisser dan vrijwel alles dat je door de strot geduwd wordt.

In, en nu komt er een sterk staaltje namedropping, Artrocker, Drowned In Sound, NME, The Guardian en noem er zo nog maar een paar eminente of toonaangevende bladen krijgt het debuutalbum van dit trio een zeer hoge waardering. Wij van Motel Magnolia sluiten ons hier, uiteraard in alle bescheidenheid, graag bij aan. De jongens zelf lijken trouwens vrij rustig te blijven onder al deze publiciteit... Vooralsnog tenminste, want je weet natuurlijk nooit wat succes met mensen doet, hopelijk in het geval van Friendly Fires niet veel, laat ze lekker gewoon blijven en doen wat ze doen, dan komt het wel in orde dunkt mij.

En hup, het titelloze album begint nu aan alweer zijn zoveelste volledige ronde en ze hebben wat mij betreft iets bereikt dat je niet veel meer hoort, ze hebben een plaat gemaakt die maar niet wil vervelen! Het is een plaat die je maar niet met rust laat en iedere keer lijkt er weer een laagje bij te komen in de nummers. Eigenlijk is het een groeibriljant die bij aankoop al groot is.

En prijs de heer in de hemel, want ze komen onze kant op!! Hieronder een korte lijst met enkele voor ons interessante tourdata in november 2008;

13-11-2008 - Paradiso - Amsterdam
en samen met de band Foals;
25-11-2008 - Tivoli - Utrecht
26-11-2008 - Effenaar - Eindhoven
28-11-2008 - Trix - Antwerpen

Kijkt u vooral ook even in de audio/video sectie voor de nodige livebeelden en u zult genoeg motivatie hebben om een van de bovenstaande avonden van de partij te zijn. Alles lijkt te kloppen, de sound is, en daar gaan we weer, fris en fruitig, de podiumperformance, zowel erop als ernaast, staat als een huis en de texten zijn simpel maar zeer doeltreffend. Eigenlijk staat niets ze in de weg en is inmiddels ook wel duidelijk waarom ze in Engeland massaal weglopen met Friendly Fires... Nu wij nog! Ze hebben bij mij persoonlijk in elk geval zeer hard toegeslagen en zelden heb ik zo genoten van een band!