Jeniferever

Spring Tides

De Zweedse jongens van Jeniferever brengen met 'Spring Tides' hun tweede album uit en nog steeds kan je hun muziek omschrijven als post-rock waar je hier en daar zelfs echo's van Sigur Ros kunt waarnemen. De debuutsingle van dit album, 'Green Meadow Island', werd zelfs uitgeroepen tot single van de week op NME Radio, geen geringe eer dus.

Bij het beluisteren van deze plaat vonden wij zelfs dat heel wat songs, en zelfs de stem van zanger Kristofer Jönson, kon vergeleken worden met The Cure. De trage opbouw, de sfeervolle orkestratie, de plukkende gitaar, het zijn allen ook kenmerken van 'Disintegration' van Robert Smith en de zijnen. Niet dat we hier willen zeggen dat Jeniferever met deze cd een soortgelijke klassieker hebben gemaakt, dat nu niet, maar dat ze hun klassiekers kennen, dat kunnen we niet ontkennen.

Dat deze mannen live nogal te vaak een veel te luide gitaarmuur optrekken, kan je op dit album niet horen. Hier komt het geluid van de zinderende gitaren ('Ox-eye' vinden wij bijvoorbeeld een sterk nummer dat heerlijk toeleeft naar zijn eigen apotheose) wel tot zijn recht en blijf je de nuances in hun geluid horen, wat niet altijd kan gezegd worden van hun liveprestaties. Sfeervol, geënt op de fundanmenten van de postrock, vind je terug in songs als bijvoorbeeld 'St. Gallen', 'Lives Apart' en 'Nangijala'. En plots begrijp je dan waarom ze mee op tour mochten met de grote postrockband Mono.

Deze jonge gasten uit Uppsala hebben een stevig tweede visitekaartje afgeleverd met deze 'Spring Tides'. De songs zullen dan wel nergens als zeer inventief geboekstaafd staan, de songs staan er wel (alhoewel we toch wat minder gecharmeerd waren door 'Sparrow Hills'), en dat kunnen we van veel andere bands niet zeggen. Laat deze band maar rustig groeien, net als hun songs trouwens, en er kan nog iets moois van komen.